Qi-gong
Qi gong(czytaj ch'i kung) jest zestawem 膰wicze艅 zdrowotnych staro偶ytnych Chin. Chi Kung sk艂ada si臋 z dw贸ch s艂贸w: Qi, czyli 偶yciowa energia, oraz Gong, czyli perfekcyjne opanowanie czego艣 (np. perfekcyjne opanowanie sztuk walki to Kung-Fu). Oznacza to mniej wi臋cej "perfekcyjne opanowanie sztuki kontroli energii 偶yciowej". Technika sk艂ada si臋 z odpowiedniej postawy, skupienia umys艂u oraz odpowiedniego oddechu. Mo偶e by膰 stosowana w celach medycznych, medytacyjnych oraz jako sztuka walki.
Qi gong, pod r贸偶nymi nazwami, ma d艂ug膮 histori臋 w Chinach. Zapiski dotycz膮ce Qi, oraz jego dzia艂ania si臋gaj膮 roku 1300 p.n.e.. W艣r贸d rozmaitych tradycyjnych chi艅skich system贸w 膰wicze艅, kt贸re da艂y pocz膮tek dzisiejszym metodom okre艣lanych wsp贸lnym mianem Qi gong, jedne k艂ad艂y nacisk na ruch w innych koncentrowano si臋 na 膰wiczeniach medytacyjnych w okre艣lonych pozycjach.
Wiele ksi膮g zosta艂o napisanych o Qi gong na przestrzeni wiek贸w, na ich podstawie wyr贸偶niamy trzy etapy rozwoju:
* W staro偶ytnych Chinach wierzono, 偶e poprzez pewne ruchy cia艂a, koncentracj臋 oraz r贸偶ne techniki oddechowe cz艂owiek m贸g艂 osi膮gn膮膰 r贸wnowag臋 fizyczn膮, duchow膮 oraz metaboliczn膮. Te techniki by艂y rozwijane poprzez sprawdzanie mo偶liwo艣ci cia艂a oraz na艣ladowanie ruch贸w i zachowa艅 r贸偶nych zwierz膮t. Wiedza by艂a przekazywana od mistrza do ucznia. Ten stopie艅 rozwoju nazwano Chi艅skim Tradycyjnym Qi gong.
* W p贸藕niejszych wiekach praktyki te zosta艂y bardziej zestandaryzowane, bardzo cz臋sto zwi膮zane z praktykami religijnymi. Na przyk艂ad, kiedy艣 palenie kadzide艂 s艂u偶y艂o do odmierzania czasu i odstraszania owad贸w, w p贸藕niejszym etapie rozwoju by艂o nieod艂膮cznym elementem praktyk. Z czasem powstawa艂o coraz wi臋cej form Qi Gong, przekszta艂cane przez poszczeg贸lne szko艂y: taoizm, buddyzm, konfucjanizm, neokonfucjanizm, chi艅ska medycyna czy tradycyjne chi艅skie szko艂y walki.
* W latach siedemdziesi膮tych uczeni zacz臋li bada膰 Qi gong metodami naukowymi, 偶eby udowodni膰 skuteczno艣膰 praktyk.
* W dzisiejszych czasach wiele uczelni uczy Qi gong jako przedmiotu.
Zastosowanie
Obecnie 膰wiczenia Qi gong uprawia si臋 najcz臋艣ciej z my艣l膮 o korzy艣ciach zdrowotnych. Stanowi膮 one nie tylko form臋 profilaktyki, pomocn膮 w utrzymaniu dobrego samopoczucia i si艂 偶ywotnych, ale tak偶e 艣rodek terapii w wielu schorzeniach. Wykorzystuje si臋 zar贸wno 膰wiczenia tradycyjne, jak i opracowane na ich bazie metody nowoczesne. Szerokie zastosowanie maj膮 膰wiczenia rozwini臋te w kr臋gach medycznych, 艣ci艣le zwi膮zane z teoriami tradycyjnej chi艅skiej medycyny (yijia Qi gong - Qi gong medyczny). R贸wnie偶 jednak i inne metody cz臋sto wykazuj膮 znakomite walory zdrowotne.
Miliony ludzi w Chinach i na ca艂ym 艣wiecie praktykuje Qi Gong codziennie, jako 膰wiczenia zdrowotne. W Chinach mo偶na zobaczy膰 膰wicz膮cych w grupach ludzi, je艣li wczesnym rankiem wybierzemy si臋 do parku.
Zdrowotne dzia艂anie Qi gong zosta艂o oficjalnie uznane za technik臋 lecznicz膮 w chi艅skich szpitalach w roku 1989. Jest przedmiotem w g艂贸wnych uniwersytetach medycznych. Po latach debat, rz膮d Chin og艂osi艂 w 1996 roku Qi gong jako oficjaln膮 cz臋艣膰 Narodowego Planu Zdrowia.
Qi gong, pod r贸偶nymi nazwami, ma d艂ug膮 histori臋 w Chinach. Zapiski dotycz膮ce Qi, oraz jego dzia艂ania si臋gaj膮 roku 1300 p.n.e.. W艣r贸d rozmaitych tradycyjnych chi艅skich system贸w 膰wicze艅, kt贸re da艂y pocz膮tek dzisiejszym metodom okre艣lanych wsp贸lnym mianem Qi gong, jedne k艂ad艂y nacisk na ruch w innych koncentrowano si臋 na 膰wiczeniach medytacyjnych w okre艣lonych pozycjach.
Wiele ksi膮g zosta艂o napisanych o Qi gong na przestrzeni wiek贸w, na ich podstawie wyr贸偶niamy trzy etapy rozwoju:
* W staro偶ytnych Chinach wierzono, 偶e poprzez pewne ruchy cia艂a, koncentracj臋 oraz r贸偶ne techniki oddechowe cz艂owiek m贸g艂 osi膮gn膮膰 r贸wnowag臋 fizyczn膮, duchow膮 oraz metaboliczn膮. Te techniki by艂y rozwijane poprzez sprawdzanie mo偶liwo艣ci cia艂a oraz na艣ladowanie ruch贸w i zachowa艅 r贸偶nych zwierz膮t. Wiedza by艂a przekazywana od mistrza do ucznia. Ten stopie艅 rozwoju nazwano Chi艅skim Tradycyjnym Qi gong.
* W p贸藕niejszych wiekach praktyki te zosta艂y bardziej zestandaryzowane, bardzo cz臋sto zwi膮zane z praktykami religijnymi. Na przyk艂ad, kiedy艣 palenie kadzide艂 s艂u偶y艂o do odmierzania czasu i odstraszania owad贸w, w p贸藕niejszym etapie rozwoju by艂o nieod艂膮cznym elementem praktyk. Z czasem powstawa艂o coraz wi臋cej form Qi Gong, przekszta艂cane przez poszczeg贸lne szko艂y: taoizm, buddyzm, konfucjanizm, neokonfucjanizm, chi艅ska medycyna czy tradycyjne chi艅skie szko艂y walki.
* W latach siedemdziesi膮tych uczeni zacz臋li bada膰 Qi gong metodami naukowymi, 偶eby udowodni膰 skuteczno艣膰 praktyk.
* W dzisiejszych czasach wiele uczelni uczy Qi gong jako przedmiotu.
Zastosowanie
Obecnie 膰wiczenia Qi gong uprawia si臋 najcz臋艣ciej z my艣l膮 o korzy艣ciach zdrowotnych. Stanowi膮 one nie tylko form臋 profilaktyki, pomocn膮 w utrzymaniu dobrego samopoczucia i si艂 偶ywotnych, ale tak偶e 艣rodek terapii w wielu schorzeniach. Wykorzystuje si臋 zar贸wno 膰wiczenia tradycyjne, jak i opracowane na ich bazie metody nowoczesne. Szerokie zastosowanie maj膮 膰wiczenia rozwini臋te w kr臋gach medycznych, 艣ci艣le zwi膮zane z teoriami tradycyjnej chi艅skiej medycyny (yijia Qi gong - Qi gong medyczny). R贸wnie偶 jednak i inne metody cz臋sto wykazuj膮 znakomite walory zdrowotne.
Miliony ludzi w Chinach i na ca艂ym 艣wiecie praktykuje Qi Gong codziennie, jako 膰wiczenia zdrowotne. W Chinach mo偶na zobaczy膰 膰wicz膮cych w grupach ludzi, je艣li wczesnym rankiem wybierzemy si臋 do parku.
Zdrowotne dzia艂anie Qi gong zosta艂o oficjalnie uznane za technik臋 lecznicz膮 w chi艅skich szpitalach w roku 1989. Jest przedmiotem w g艂贸wnych uniwersytetach medycznych. Po latach debat, rz膮d Chin og艂osi艂 w 1996 roku Qi gong jako oficjaln膮 cz臋艣膰 Narodowego Planu Zdrowia.
